Wednesday, December 31, 2008

2009 - പ്രതീക്ഷകള്‍ മാത്രം...

ഈ ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നു പോകുന്നു... ഇന്നത്തെ രാത്രി നമ്മള്‍ 2009 നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നു... പുതു വര്‍ഷം കടന്നു വരുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ പുത്തന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ നിറയുകയാണ്...

കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞു നോക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.. ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് എന്തോക്കെയെന്നോ...? ഞാന്‍ പല "അബദ്ധങ്ങളില്‍" നിന്നും അല്‍ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെട്ടു.. ജീവിതം അല്‍പമെങ്കിലും "ഇംപ്രൂവ്" ആയ വര്‍ഷം ആയിരുന്നു എനിക്ക് ഈ 2008. ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടു അല്‍ഭുതങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു... പുതിയ സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങള്‍, പുതിയ പുതിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍, ചെറിയ ചെറിയ പിണക്കങ്ങള്‍, ആ പിണക്കങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്നു നൊമ്പരപ്പെടല്‍, പിണക്കങ്ങള്‍ മാറ്റുമ്പോള്‍ ഉള്ള സന്തോഷം... അങ്ങനെ, എനിക്ക് എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഏറ്റവും നല്ല ഒരു വര്‍ഷം ആയിരുന്നു ഈ 2008. (പിന്നെ, എനിക്ക് 21 വയസും ആയതു ഈ വര്‍ഷത്തിലാ..!)

വരുന്ന 2009 ഇനിയും ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷകളുമായാണ് വരുന്നത്...

ഞങ്ങളുടെ കോളേജില്‍ ഞങ്ങളുടെ അവസാന സെമസ്റ്റര്‍ എത്തി. ഈ 2009 ഓഗസ്റ്റ്‌ കഴിയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ കലാലയത്തിനോട് വിട പറയുകയാണ്‌... അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ വീണ്ടും എന്ന് കാണും എന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല. ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ജീവിതം പണിതുയര്‍ത്താനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ ആയിരിക്കും... അതിനിടെ ആര്‍ക്കു ആരെ ഓര്‍ക്കാനാണ് സമയം? ആരൊക്കെയാണ് ഈ കോളേജ് ഓര്‍ക്കുന്നത്? അറിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വര്‍ഷം എല്ലാരും അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ നോക്കും... അടിച്ച് പൊളിക്കണമല്ലോ... അല്ലേ? പിരിയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ഒരുപാടു വേണം... എന്നാലേ ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു രസമുള്ളൂ...

എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാര്‍ക്കും, വായനക്കാര്‍ക്കും, എന്‍റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പുതുവല്‍സരാശംസകള്‍...

ഈ 2009 നല്ല ഒരു വര്‍ഷം ആയിരിക്കട്ടെ എന്ന പ്രതീക്ഷകളുമായി, നമുക്കു ഈ പുതുവര്‍ഷത്തെ വരവേല്‍ക്കാം...

Wish You a Happy New Year 2009!

Wednesday, December 24, 2008

Happy Christmas!

എല്ലാ പ്രയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ക്കും കൂടുകാര്‍ക്കും സുഹൃത്തുകള്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ക്രിസ്മസ് ആശംസകള്‍.

Merry X'mas!

ക്രിസ്തുമസ് എത്തിപ്പോയി...

അങ്ങനെ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കഴിയാറായി... ക്രിസ്തുമസ് വന്നെത്തി. ഇനി എല്ലായിടത്തും ആഘോഷങ്ങള്‍ തന്നെ. സന്തോഷിക്കാന്‍ ഒരു അവസരം.. അത് കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും പഴയതുപോലെ തിരക്കുകളിലേക്ക്...

ഈ രാത്രിയില്‍ ഒത്തിരി "busy" ആയിരുന്നു... ( അത് മലയാളിയുടെ സ്ഥിരം പ്രയോഗം തന്നെ..) എന്താ ഇത്ര ബിസി? ഒരു ചെറിയ ഡിസൈന്‍ പരിപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ തീര്‍ന്നു. അപ്പൊ പിന്നെ അല്പം ബ്ലോഗിങ്ങ് ആയിട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ചു. ഡിസൈന്‍ കാണണോ?

http://www.aamcet.com/

കോളേജിന് വേണ്ടിയാണ്. (ഇങ്ങനെ ചെയ്തു ചെയ്തു പഠിക്കാം!)

ഇനി അധികം ഇരിക്കാനുള്ള കപ്പാസിറ്റി ഇല്ല.. ഞാന്‍ പോകുന്നു... റ്റാ റ്റാ ബൈ ബൈ...

Wednesday, December 17, 2008

പരീക്ഷണം തുടങ്ങി...

അതെ. കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ "പരീക്ഷ മാമാങ്കം" തുടങ്ങി. ഇനി അതിന് വേണ്ടി തകര്‍ത്തു പഠിക്കണം. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും അരച്ച് കലക്കി കുടിക്കണം. പുസ്‌തകം മുഴുവനും കാണാതെ പഠിക്കണം. ഇയാള്‍ക്ക് എല്ലാം അറിയാമായിരിക്കും, ഇയാള്‍ വലിയ ബില്‍ ഗേറ്റ്സ് ആയിരിക്കാം, എന്നാലും പുസ്‌തകം കാണാതെ പഠിച്ച് എഴുതിയാല്‍ മതി. ഇല്ലെങ്കില്‍ വലിയ മാര്‍ക്ക് കിട്ടുമെന്നും ഇയാള്‍ വ്യാമോഹിക്കണ്ട. കേട്ടോ...?

വിക്കിപീഡിയ ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ അതുപോലെ എടുത്തു ഉത്തര കടലാസില്‍ പേസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊടുത്താലും മാര്‍ക്ക് കിട്ടാന്‍ പോകുന്നില്ല. പിന്നെ എന്തിനാ പരീക്ഷ എഴുതുന്നത്? എന്തോന്നാ എഴുതേണ്ടത്?

സിമ്പിള്‍. കാര്യം നിസാരം.

നിങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം: ഉത്തരക്കടലാസ് നോക്കുന്ന ആളുടെ കയ്യിലുള്ള "answer key" എന്താണെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി പ്രവചിക്കുക. അത് എഴുതി വയ്ക്കുക. തീര്‍ന്നു. നിങ്ങള്‍ പാസ് ആകുന്നു.

അയ്യോ.. അടുത്ത എക്സാം... മറ്റന്നാള്‍. ഞാന്‍ പോകുന്നു...

Wednesday, December 10, 2008

ഡിസംബര്‍... പരീക്ഷ... ആഘോഷങ്ങള്‍...

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നു പോയത്! കൊഴിയുന്ന ഓര്‍മകളുമായി ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍, നമ്മളില്‍ എത്രപേരാണ് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞു നോക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരൊക്കെയാണ് പുതിയ ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചത്? ഒരുപാടു കാണും.. അല്ലെ? അതൊക്കെ സ്വാഭാവികം...

പിന്നെ, ഇനി വരാന്‍ പോകുന്ന വര്‍ഷം എന്തൊക്കെയാണ് പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്? പുതിയ വല്ല പരിപാടികളും? നടക്കട്ടെ...!

ഈ മാസം ഇനി തലകുത്തി മറിയണം (ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം). സെമിനാര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്, പ്രൊജക്റ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്, സീരീസ്, ലാബ്‌ റെക്കോര്‍ഡ്, യൂണിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷകള്‍, വട്ടി, ചട്ടി, കുട്ട... അങ്ങനെ ഒരുപാടു 'എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത' സാധനങ്ങള്‍ നമ്മുടെ തലയില്‍ ഉണ്ട്... അതിന്‍റെ കൂടെ 'പൂവ് പോലെ' എടുത്തു പൊക്കാവുന്ന ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷങ്ങളും. എല്ലാം കൂടി ഈ ഡിസംബര്‍ ഒരു ലോഡ് ഉണ്ട്. സാരമില്ല. അടുത്ത് വരുന്ന മഞ്ഞു പുതച്ച ജനുവരി അടിപൊളി ആയിരിക്കും... നോക്കിക്കോ...!

ഇനി ഞാന്‍ പോട്ടെ? അല്‍പ്പം തിരക്കുണ്ട്‌... (ഉറക്കം)

Friday, November 21, 2008

ജീവിതത്തിന്‍റെ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പോള്‍...

ഇന്നു ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുകയാണ്. മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇന്നു എന്‍റെ ജന്മദിനം ആണ്... 21 വയസ് ആയി... ഹാ... എന്തൊരു അല്‍ഭുതമാണ് ഈ ജീവിതം... ഒരുപാടു സന്തോഷങ്ങള്‍, ദുഃഖങ്ങള്‍, കൂട്ടുകാര്‍, ഓര്‍മ്മകള്‍... അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു നീണ്ട കഥ പോലെ...

ഇന്നു ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണ്... കഴിഞ്ഞ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടു ഞാന്‍ എന്തൊക്കെ നേടി? എന്തൊക്കെ പഠിച്ചു? ഇനി മുന്നിലുള്ള ജീവിതം ഇപ്പൊ കഴിഞ്ഞതിനേക്കാള്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാകുമോ? ആകും... അല്ലെ? ഒരുപാടു അനുഭവങ്ങള്‍ നേടി.. ഇനിയും ജീവിതം മുന്നോട്ടു പോകണം. ഇനി നല്ലൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുകയാണ്... ഒരുപാടു ദൂരം പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... എവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ ഒരുമിച്ചു കാണാം...

Wednesday, November 12, 2008

Twenty 20 കണ്ടല്ലോ...

ഇനിയിപ്പോ എന്താ പരിപാടി എന്നറിയില്ല. നാളെ കോളേജ് സെമിനാര്‍. അതിന് വേണ്ടി സ്ലൈഡ് ഉണ്ടാക്കി. ഇനി അല്‍പ്പം ബ്ലോഗിങ്ങ് ആകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. ആദ്യമായി ലിനക്സില്‍ നിന്നും മലയാളത്തില്‍ ബ്ലോഗ് എഴുതുകയാണ്. കാണാന്‍ നല്ല രസം..

കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഞാനും മിഥുനും കൂടി twenty 20 കാണാന്‍ പോയി. അടിപൊളി സിനിമ. ഞങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. കിടിലം. കിടു കിടിലം. ടിക്കറ്റ് എടുക്കാന്‍ നിന്നത് ഞാന്‍ ആണ്. ഞാന്‍ പുറകില്‍ നോക്കിയപ്പോ 2 വരികള്‍ കാണാം. അതില്‍ ബാല്‍ക്കണി ലൈനില്‍ ഞാന്‍ കയറി നിന്നു. നടന്നു നടന്നു ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടര്‍ നു അടുത്തെത്തിയപ്പോ ആണ് ഞാന്‍ കണ്ടത് - അത് ബാല്‍ക്കണി ലൈന്‍ അല്ല..! ഞാന്‍ പതുക്കെ അവനെ വിളിച്ചു അവിടെ നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ മാറി സുഖമായി വായിനോക്കി നിന്നു. അവന്‍ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി. പിന്നെ സിനിമ കാണാന്‍ കയറി.

കയറിയത് മുതല്‍ ഇറങ്ങുന്നത് വരെ നിര്‍ത്താതെ കൈയ്യടി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് രസമുള്ള സിനിമ. കഴിയുമെങ്കില്‍ ഒന്നുകൂടി കാണണം.

നയന്‍താരയുടെ പാട്ട് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടില്ല. വെറുതെ വലിച്ചു വാരി ചെയ്തിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ പാട്ട് നല്ല ഭംഗിയായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ടിരുന്നുപോകും... മൊത്തത്തില്‍ ആ സിനിമ ഒരു അത്ഭുതം തന്നെ.. മോഹന്‍ലാല്‍, മമ്മൂട്ടി, സുരേഷ് ഗോപി, ജയറാം, ദിലീപ്.. അങ്ങനെ എല്ലാരുംകൂടി ആ സിനിമ ഒരു സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റ് ആക്കി. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കട്ടെ.

നിങ്ങളും പറ്റുമെങ്കില്‍ കാണണം കേട്ടോ... നല്ല രസമുള്ള സിനിമയാ.

Sunday, October 26, 2008

ഒരു മിനിക്കഥ...

ഇന്നലെ രാവിലെ പല്ലു തേച്ചുകൊണ്ട് നിന്നപ്പോള്‍ ചെറിയ മഴ പെയ്തു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു കുടയെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ മനസിലേക്ക് എവിടെ നിന്നോ ഒരു കഥ കയറിവന്നു. ഒരു മിനിക്കഥ. അത് ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതുന്നു...

നട്ടുച്ചക്ക് പൊരിവെയിലത്ത് ഞാന്‍ നടക്കുകയായിരുന്നു...
വിധി എന്നെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു...
മനസ് വെന്തുരുകുകയായിരുന്നതുകൊണ്ട് വെയിലിന്‍റെ ചൂട് ഏറ്റില്ല.
വിധിക്ക് സഹിച്ചില്ല.
പെട്ടെന്ന് വെയില്‍ മാറി മഴ തുടങ്ങി... ഞാന്‍ കുടയെടുത്തു നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു.
വിധിയെ തോല്‍പ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ വിധി അങ്ങനെ തോറ്റു തരില്ലല്ലോ...
പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റു വന്ന് എന്‍റെ കുട തലകീഴായി മറിച്ചു കളഞ്ഞു...
എങ്കില്‍ പിന്നെ മഴ നനയാം എന്ന് തന്നെ കരുതി ആ കുട ഞാന്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഞാന്‍ ആ മഴയത്ത് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ നടന്നു...
വിധിക്ക് അസൂയ മൂത്ത് വരുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു...
അതാ, മഴ മാറി വീണ്ടും പൊരിവെയില്‍.
ഇപ്പൊ ഞാന്‍ വിധിയെ നേരിടാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.. ഇനി അത് ഇഷ്ട്ടമുള്ളത് ചെയ്യട്ടെ.
ഞാന്‍ ഉറച്ച മനസോടെ നേരിടും എന്ന് തീരുമാനിച്ചു...
പൊടുന്നനെ വിധി എന്‍റെ കാല്‍ക്കല്‍ വന്ന് വീണു...
"ഞാന്‍ കീഴടങ്ങി" എന്നൊരു തേങ്ങലും...
ഇനി ഞാന്‍ തീരുമാനിക്കും... ഹ ഹ ഹ...


ഇതാണ് എന്‍റെ കഥ. ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ചെറിയ പാഠം ഈ കഥയില്‍ ഉണ്ട്.. എന്താ അത്?

Wednesday, October 22, 2008

ഒരു ഉപയോഗമില്ലാത്ത ദിവസം...

എന്താണെന്നറിയില്ല... ഇന്നു ഒരു രസവുമില്ല... കോളേജില്‍ പോയില്ല. വീട്ടില്‍ വെറുതെയിരിക്കുന്നു...

രാവിലെ തകര്‍ത്തു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എഴുനേറ്റപ്പോള്‍ "ഇനി എങ്ങനെ പോകും" എണ്ണ ചോദ്യം മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ മനസിനെ തയ്യാറാക്കി. മൂടിയിരുന്ന ഷീറ്റ് വലിച്ചു മാറ്റി എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു അമ്മയുടെ ചോദ്യം - "ഈ മഴയത്ത് എങ്ങനെയാ പോവുക?". അതുവരെ മനസ്സില്‍ വന്ന ആവേശമെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. എന്നാല്‍ ഇനി പോകണ്ട എന്ന് തോന്നി. വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഷീറ്റ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ വലിച്ചെടുത്തു ഞാന്‍ അതിനുള്ളിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞു. ചുരുണ്ടുകൂടി വീണ്ടും ഉറങ്ങി.

ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവനും ദു:സ്വപ്നങ്ങളുടെ പെരുമഴ ആയിരുന്നു. പലതവണ ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു. പിന്നെയും കിടന്നു. മനസ്സില്‍ എന്തെങ്കിലും വിഷമങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇതു സാധാരണമാണ്. എന്തോ വിഷമം ഉള്ളില്‍ ഉണ്ട്... എന്തോ ഒരു മൂടല്‍ മഞ്ഞ് മനസിന്റെ കാഴ്ച്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു... രാവിലെയും കണ്ടു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍... എഴുനേറ്റപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം. ആരൊക്കെയോ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം... അങ്ങനെയൊന്നും ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ...

പിന്നെ പതുക്കെ പല്ലുതേപ്പ് കഴിഞ്ഞു പ്രഭാത ഭക്ഷണം. ആരോടെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ദേഷ്യം അടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒരു മൂകത അനുഭവപ്പെടുന്നു. രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ മാറും എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാം.

ഇനിയും കുറെ സമയം കാത്തിരിക്കണം. കാത്തിരിക്കാം, എത്ര വേണമെങ്കിലും...

Monday, October 13, 2008

എന്‍റെ അവസാന കോളേജ് ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞു ...

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ അവസാന ടൂര്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞു . ഒരുപാട് ആസ്വദിച്ചു ഈ ടൂര്‍. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരുപിടി അനുഭവങ്ങള്‍ കിട്ടി. ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്ഥലങ്ങള്‍ കണ്ടു. ഒരുപാട് ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങളും...

ഇനി എന്നാണു ഇതുപോലെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും കൂടി ഒരു ടൂര്‍? ഇല്ല. അത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു വിഷമം. ടൂര്‍ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നുപോയോ എന്നൊരു തോന്നല്‍. കുറച്ചു ദിവസം കൂടി വേണമായിരുന്നു...

ഈ യാത്രയെ കുറിച്ചു ഒരുപാട് പറയാനിരിക്കുന്നു... അതെല്ലാം പിന്നാലെ... ഇപ്പൊ ക്ഷീണം... പിന്നെ കാണാം...

Wednesday, September 24, 2008

അന്നൊരിക്കല്‍, വീണ്ടുമൊരു ഒന്നുചേരല്‍...

വര്‍ഷം 2025. നവംബര്‍ മാസത്തിലെ ഒരു വൈകുന്നേരം. മോഹന്‍ദാസ്‌ കോളേജ് കാമ്പസ്. അവിടെ കാമ്പസിന് മുന്നില്‍ ഒരു പൂത്ത മരം.. തറയില്‍ പൂക്കള്‍ പരവതാനി വിരിച്ചതുപോലെ കിടക്കുന്നു. അവിടെ കുറെ കാറുകള്‍, അവിടെ കുറച്ചു കുടുംബങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌ ... ആരും അപരിചിതരായ മുഖങ്ങള്‍ അല്ല. എല്ലാരുടെയും മുഖം ഓര്‍മയുണ്ട്... പക്ഷെ ആരൊക്കെയാണെന്ന് പേരു പറയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. എന്നാലും അവരെല്ലാം ഏറെ മാറിപ്പോയി എന്ന് പറയാം. ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ളവരെ കാണുമ്പോള്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നുണ്ട്...

2009 പാസ്-ഔട്ട് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് ബാച്ചിന്‍റെ റീയൂണിയന്‍ ആണ് അന്ന് രാത്രി നടക്കാന്‍ പോകുന്നത്. ഒരു‌പാട് കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആ ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടുകാര്‍ ഒന്നിച്ചുകൂടുകയാണ്.. അന്ന് പഠിക്കുന്ന സമയത്തു കുറെയേറെ പിരിയാനാകാത്ത കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ യാത്രയിലേക്ക് വഴിതിരഞ്ഞു പോകേണ്ടിവന്നു.. അവിടെ ഒരു ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും സന്തോഷം നല്കിയ കൂട്ടുകാരുമായി പിരിയേണ്ടിവന്നു. പക്ഷെ, നമ്മുടെയെല്ലാം മനസിലെ സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ മായ്ക്കാന്‍ കാലത്തിനു പോലും കഴിയില്ല. അവിടെ എത്തിയവരില്‍ പഴയ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് എല്ലാരും ഒരുമിച്ചുകൂടി സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സമയം കടന്നുപോകുകയാണ്... പലരും വരുന്നതേയുള്ളൂ... മിക്കവാറും എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളുടെയും കുടുംബവും ഉണ്ട്... അവരുടെയൊക്കെ മക്കള്‍ ഇപ്പൊ +2 നും 10 ലുമൊക്കെ പഠിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മിക്ക പെണ്‍കുട്ടികളെയും തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യ. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ മിക്കവാറും വലിയ പുരുഷകേസരിമാരായി വലിയ വലിയ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അവരുടെയെല്ലാം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു . മിക്കവരും ഭാര്യക്കൊപ്പം ആണ് വന്നത്. അവരുടെ കൂടെ കുഞ്ഞുകുട്ടികളും ഉണ്ട്. പിന്നെ പഴയ ടീച്ചേഴ്സ് വരുന്നു... അതില്‍ പലരുടെയും മുടി നരച്ചുതുടങ്ങി.. അവരുടെ മക്കളും കൂടെയുണ്ട്. എല്ലാരും കൂടി ആയപ്പോള്‍ ആകെ ബഹളം. പണ്ടു പഠിക്കുന്ന കാലത്തു അവരോട് ഉടക്കിയവരും ഇവിടെ ഇന്നു വന്നിട്ടുണ്ട്. അവരൊക്കെ അന്ന് കാണിച്ച പരിപാടികള്‍ ഓര്‍ത്ത്‌ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

അന്ന് പഠിക്കുന്ന കാലത്തു പ്രണയിച്ചു നടന്നവരും അവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചില പ്രണയങ്ങള്‍ വിവാഹത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് അത് വെറുമൊരു നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ മാത്രമായി. കാലത്തിനു പിന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ തങ്ങള്‍ പണ്ടു ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും, പിന്നെ പരസ്യമായും പ്രണയിച്ചു നടന്ന ആ രംഗങ്ങള്‍ പലരുടെയും ഓര്‍മയില്‍ വന്നു.. അതൊക്കെ ഒരു ചിരിയില്‍ ഒതുക്കി അവര്‍ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇപ്പൊ ഏകദേശം എല്ലാപേരും എത്തി.. ഇനി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? അവരെല്ലാം ചുറ്റും നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇല്ല, എല്ലാ കൂട്ടുകാരും ഉണ്ട്. പഴയ അദ്ധ്യാപകര്‍ എല്ലാരും ഉണ്ട്... ഇനി നമുക്കു പാര്‍ട്ടി തുടങ്ങാം...

എല്ലാരും അവിടെ മെയിന്‍ ബ്ലോക്കിന് മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തു ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങി. ആ പഴയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ആ പരിസരത്ത് ഇല്ല. സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അവര്‍ ആ പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍ പഴയ കാലം ഓര്‍മിച്ചു.. ഒരുപാടു തവണ സെമിനാര്‍, ആര്‍ട്സ്, ക്വിസ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ആ പടികള്‍ കയറിയതാണ്. ഇന്നു അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ് തുടിക്കുന്നു. പുറത്തെ തണുപ്പ് കൂടുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സില്‍ ഊഷ്മളമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ്...

ആ ഹാളിലേക്ക് എല്ലാരും കയറി. കുറച്ചുപേര്‍ സ്റ്റേജില്‍ ഇരിക്കുന്നു. പഴയ കിടിലങ്ങള്‍ തന്നെ. അവരൊക്കെ ആകെ മാറി. മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ അതാ ഒരു വിശിഷ്ടാതിഥി വരുന്നു... നമ്മുടെ പഴയ പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍. എല്ലാപേരും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ഇപ്പൊ നല്ല പ്രായം ഉണ്ട്. മുടി മുഴുവനും നരച്ചു. പ്രായത്തിന്‍റെ തളര്‍ച്ച ഉണ്ടെങ്ങിലും പഴയ കുട്ടികളെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍ ഉള്ള സന്തോഷം അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു... അവര്‍ എല്ലാരെയും സന്തോഷത്തോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. പഠിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ കണ്‍വെട്ടത്തു പെടാതെ ഓടി ഒളിച്ചിരുന്ന കാര്യമൊക്കെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എല്ലാരുടെയും മനസ്സില്‍ ചിരി പടര്‍ന്നു.

അപ്പോഴേക്കും ആരോ പറഞ്ഞു പഴയ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്നു കാണണം എന്ന്. അപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാരും ആവേശത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അവരുടെ കുടുംബം മുഴുവനും ഒരുവശത്ത് ഇരുന്നു. പഴയ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാരും കൂടി മറുവശത്തും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ആ കാഴ്ച വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതി തന്നെ. ഇത്തരം ഒരു കൂടിച്ചേരല്‍ എന്ത് വലിയ സന്തോഷമാണ്.. അപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒരു നിര്‍ദേശം - പഴയ സ്റ്റാഫ് അഡ്വൈസേഴ്സ് സ്റ്റേജില്‍ കയറി നമ്മുടെയെല്ലാം പേരു പറയണം.. എന്തായിത്? ഇപ്പൊ എല്ലാരും അവരുടെ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയോ? പാവം രമ്യ ടീച്ചറും സരിത ടീച്ചറും. അവര്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുനേറ്റു. അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരെല്ലാം കൂടി അവരെ രണ്ടുപേരെയും അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവരുടെയൊക്കെ മാറ്റം എല്ലാരെയും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തി. പഠിക്കുമ്പോള്‍ അവരുമായൊക്കെ കൊമ്പ് കോര്‍ത്ത പലരും ഇപ്പൊ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ ആ കാലം വീണ്ടും തിരിച്ചുകിട്ടിയെങ്ങില്‍ എന്ന് അവര്‍ ഓര്ത്തു... ഇല്ല. തിരിച്ചുകിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണല്ലൊ ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇത്രയധികം സുന്ദരമായിരിക്കുന്നത്... മരിക്കുവോളം ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ നില്‍ക്കണം..

രമ്യ ടീച്ചറും സരിത ടീച്ചറും കൂടി സ്റ്റേജില്‍ കയറി. താഴെ ഇരിക്കുന്നവരുടെ മുഖങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ ഒന്നു ഞെട്ടിയോ എന്നൊരു സംശയം... കുറച്ചുപേരുടെ പേരുകള്‍ അവര്‍ക്ക് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞു . പിന്നെയും ഓര്‍ത്ത് ഓര്‍ത്ത് അവര്‍ കുറേക്കൂടി പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവര്‍ തിരിച്ചു പോയി കസേരകളില്‍ ഇരുന്നു. പിന്നെ അടുത്ത ഊഴം പഠിക്കുന്ന കാലത്തു നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ ആയിരുന്ന രമ്യ സൗമ്യ ടീച്ചേഴ്സ് ആണ്. അവരെ ഇപ്പൊ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. പണ്ടു രണ്ടുപേരെയും കണ്ടാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നു. കാലം ഒരുപാടു കടന്നുപോയത് കൊണ്ടാകും... എന്നാലും ഒരുദിവസം കൂടി അവരുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കാന്‍ എല്ലാരും ഒന്നു കൊതിച്ചു. മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹം മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ.. അത് ഇനി എങ്ങനെ സത്യമാകും...?

അന്ന് രാത്രി എല്ലാരും ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നിട്ട്, പിറ്റേന്ന് 16 വര്‍ഷം മുന്‍പത്തെ പോലെ എല്ലാരും ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാനുള്ള പ്ലാന്‍ ആയിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകി കളിയും ചിരിയും തന്നെ. ആ വിശാലമായ ക്യാമ്പസ്സില്‍ ആ പഴയ ബാച്ച് മാത്രം. അവര്‍ അവരുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി... മിക്കവാറും ഇപ്പൊ കുറേപേര്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങും... അത്രയ്ക്ക് വികാരഭരിതമാണ് ഇപ്പൊ ആ ഹാള്‍. പ്രണയിച്ചു നടന്നു പിന്നെ പിരിഞ്ഞവര്‍ ഇപ്പൊ എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്ന വെമ്പലോടെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതാ ഒരു ചെറിയ കരച്ചില്‍ - ആരാണ് കരയുന്നത്?

രാത്രി 9 ആയപ്പോള്‍ എല്ലാരും ഹോസ്റ്റെലിലേക്ക് നടന്നു. പഴയ അടിപൊളി ഗ്രൂപ്സ് എല്ലാം ഒരുമിച്ചു.. ഒരുപാടു നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം. എന്നാലും ഇപ്പൊ പഴയപോലെ അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം കുടുംബം കൂടെ ഉണ്ട്. എന്നാലും ഗ്രൂപ്സ് എല്ലാം ഒരുമിച്ചപ്പോള്‍ പഴയ കാലം ഓര്‍മയിലേക്ക് വന്നു. പിന്നെ അന്നത്തെ അനുഭവങ്ങളും വീരകൃത്യങ്ങളും എല്ലാം പറയാന്‍ തുടങ്ങി. രാത്രി വൈകിയിട്ടും ഹോസ്റ്റെലില്‍ ബഹളം അവസാനിച്ചില്ല. അവരൊന്നും ഇന്നു ഉറങ്ങില്ലേ? കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു കൂടുന്നതല്ലേ.. അവര്ക്കു പറയാന്‍, പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ ഒരുപാടു ഉണ്ട്...

പിറ്റേന്ന്, 2025 നവംബര്‍ 23, ഒരു മനോഹരമായ ഞായറാഴ്ച.

ഇന്നു എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു പഴയപോലെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇന്നു ക്യാമ്പസ്സില്‍ വേറെ ആരുമില്ല. ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ വേറെ ആരുടേയും ബഹളവുമില്ല. ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നത് 8.30 നാണ്. അത്ഭുതമെന്നു പറയാം, എല്ലാരും കൃത്യസമയത്തിന് മുന്‍പേ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അന്ന് സ്ഥിരമായി താമസിച്ചുവരുന്നവര്‍ ഇന്നു മാത്രം നേരത്തെ എത്തിയോ? അത്ഭുതം! നമ്മുടെ അവസാന ക്ലാസ്സ് നടന്ന റൂമില്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും ഒരുമിക്കുന്നത്. അന്ന് ഇരുന്നപോലെ തന്നെ ആണ് ഇന്നും ഇരിക്കുന്നത്. കുടുംബത്തെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നില്ല. ഇവിടെ നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ശല്യം ആകേണ്ട എന്ന് കരുതി! ഇപ്പൊ ആ ക്ലാസ്സ് റൂമില്‍ പഴയ ബാച്ചും അന്നത്തെ ടീച്ചേഴ്സും മാത്രം. വേറെ ആരുമില്ല. ഇപ്പൊ നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രായം കുറയാന്‍ തുടങ്ങിയതുപോലെ.. പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ വന്നു...

ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആരോ ഒരാള്‍ പഴയ അറ്റെന്‍ഡന്‍സ് ഷീറ്റ് എടുത്തു. എന്നിട്ട് പഴയ ക്ലാസ്സ് നമ്പര്‍ ഓര്‍ത്തു ഓരോരുത്തരും ഹാജര്‍ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഉടനെ ഒരു കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്ന്നു... ആദ്യം തന്നെ അജിത്ത് എഴുനേറ്റു "one" വിളിച്ചു. അവനെ കണ്ട എല്ലാരും അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു. പഴയ കളിയും തമാശയുമെല്ലാം കുറഞ്ഞു ഗൌരവത്തോടെ ഉള്ള ഒരു കുടുംബനാഥന്‍ ആയിരിക്കുന്നു അവന്‍. പിന്നെ ഓരോരുത്തരായി നമ്പര്‍ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എല്ലാരും മാറി. കളിയും ചിരിയുമെല്ലാം ഒരുപാടു കുറഞ്ഞു. എല്ലാരും വീട്ടമ്മമാരുടെ റോള്‍ ഏറ്റെടുത്തപ്പോള്‍ പിന്നെ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് കൂടാനും കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും ഒന്നും അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ല. അതുമല്ല, അന്ന് പഠിക്കുന്ന സമയത്തു ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും എന്ന വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സില്‍. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അതെല്ലാം മാറി. നോക്കണേ, കാലം എന്തുമാത്രം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു ഈ മനസുകള്‍... ആഘോഷങ്ങളുടെ 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ എല്ലാം കവര്‍ന്നെടുത്തുകൊണ്ടാണ് സമയം പോയത്. പിന്നെ ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു...

അവസാനം 3 വിഷ്ണുമാരും ഒരുമിച്ചു നമ്പര്‍ വിളിച്ചു. വിഷ്ണു മേനോന്‍ ഒരുപാടു മാറി. വിഷ്ണു നിര്‍മലും മാറി. ഇനി ആരാണ് മാറാത്തതായി? എല്ലാരും നമ്പര്‍ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ പലരുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞുവോ എന്ന് തോന്നി...

ഇനി ടീച്ചേഴ്സ് വന്നു അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കണം എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, അവര്‍ ഓരോരുത്തരും മുന്നോട്ടു വന്നു. കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലെ രസകരമായ അനുഭവങ്ങള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടക്കിടെ ചിരി കേള്‍ക്കാം. പിന്നെ അവര്‍ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഊഴമായി. പലര്‍ക്കും പറയാന്‍ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും കുറച്ചുപേര്‍ ഒന്നും പറയില്ല എന്ന വാശിയില്‍ ആയിരുന്നു. അവരെ അങ്ങനെ വെറുതെ വിടാന്‍ ആരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവരെ പൊക്കി വിടാന്‍ പഴയ കാലത്തു കാണിച്ച ഉത്സാഹം വീണ്ടും വന്നു.. അതുംകൂടി ആയപ്പോ എല്ലാരുടെയും ആവേശം കൂടി. ഇപ്പൊ ആ ക്ലാസ്സ് 16 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്കു തിരിച്ചുപോയി... പിന്നെ പഴയതുപോലെ കൂട്ടത്തോടെ ബഹളം തുടങ്ങി. ഈ അവസരം തന്നെ മുതലാക്കി രമ്യ ടീച്ചര്‍ പഴയതുപോലെ "എല്ലാരും മിണ്ടാതിരിക്കൂ" എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. അപ്പൊ പെട്ടെന്ന് ആ റൂം നിശ്ശബ്ദമായി. എല്ലാരും രമ്യ ടീച്ചറിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. രണ്ടു നിമിഷം അങ്ങനെ... എല്ലാരും നിശ്ശബ്ദരായി... പെട്ടെന്ന് പടക്കം പൊട്ടിച്ചതുപോലെ കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്‍ന്നു. ആ കൂട്ടച്ചിരിയില്‍ രമ്യ ടീച്ചറും പങ്കുചേര്‍ന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ആഘോഷിച്ചു.

ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയം ആയപ്പോള്‍ ആരും തിരിച്ചുപോയില്ല. അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പഴയ ഒരുപാടു പിണക്കങ്ങളും മറ്റും ഓര്‍ത്തു. അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ നഷ്ടത്തിന്‍റെ നൊമ്പരങ്ങളാണ്‌. അന്ന് 4 വര്‍ഷം വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാതെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പിണങ്ങി, പിന്നെ പഠനം കഴിയുന്നതുവരെയും പരസ്പരം മിണ്ടാതിരുന്നു കാലം കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പൊ ദു:ഖം തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ പിണങ്ങേണ്ട പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പൊ എല്ലാര്‍ക്കും തോന്നുന്നു. ഇനി എന്തുപറയാന്‍? കാലം ഒരുപാടു കഴിഞ്ഞു . കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകള്‍ ഇല്ല എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ഇപ്പൊ ആര്‍ക്കും ആരോടും ഒരു പിണക്കവുമില്ല. അന്ന് പിണങ്ങിയവരൊക്കെ ഇപ്പൊ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നില്ക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു...

അന്ന് ടീച്ചേഴ്സിനോട് അടിയുണ്ടാക്കിയവരെല്ലാം ഇപ്പൊ നോക്കിയപ്പോ ആ ടീച്ചേഴ്സിനോട് ചെന്നു നിന്നു വളരെ കാര്യമായി സംസാരിക്കുന്നു..! അന്ന് അറിവില്ലാത്ത കാലത്തു ഒരു ആവേശത്തിന്‍റെ പുറത്തു ചെയ്തതാണെന്നും മറ്റും ആരൊക്കെയോ വലിയ കാര്യമായി പറയുന്നതു കേട്ടു. അതൊക്കെ കേട്ട അവര്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും കാലത്തിന്റെ കഴിവ് അപാരം തന്നെ...!

അങ്ങനെ ചിരിയും ബഹളവും മറ്റുമായി നമ്മള്‍ അടിച്ചുപൊളിച്ചു. ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ സമയം ആയി. പക്ഷെ ആര്‍ക്കും ഒരു തിരക്കുമില്ല. അന്ന് ക്ലാസ്സ് സമയത്തു ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി സമയം എണ്ണി എണ്ണി നീക്കുമായിരുന്നു. ഇന്നു എല്ലാര്‍ക്കും എന്തുപറ്റി? അന്ന് ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ നാലുവശത്ത് നിന്നും ഓരോരുത്തരായി ചാടിവീഴുമായിരുന്നു. ഇന്നു അതുപോലെ ആരെങ്കിലും ചെയ്യുമോ? എന്തായാലും ഭക്ഷണം റെഡി എന്ന് അവര്‍ വന്നു പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ പോയത്.

പലര്‍ക്കും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയതിന്‍റെ "എന്തോ ഒരു ഇത്" കാരണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്നാലും ഫാമിലിയെ ഒഴിവാക്കി എല്ലാരും കൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്നു പഴയതുപോലെ തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ആരും അടിപിടി കൂടാന്‍ വന്നില്ല. പിന്നെ എല്ലാരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോ തിരിച്ചു ക്ലാസില്‍ എത്തി.

ഇനി അടുത്ത പരിപാടി നമ്മുടെ പഴയകാലത്തെ ഫോട്ടോകള്‍ കാണിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആദ്യ സെമസ്റ്റര്‍ മുതലേ ഉള്ള ഫോട്ടോസ് കാണിച്ചു. പിന്നെ കുറെ വീഡിയോസ്. അന്ന് ക്ലാസ്സില്‍ കിടന്നു ബഹളം വയ്ക്കുന്നതും, അടികൂടുന്നതും, ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നതും, ഓരോ പരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും, ടൂറിനു പോയതുമെല്ലാം. അങ്ങനെ കുറെ സമയം അതെല്ലാം നോക്കി എല്ലാരും അല്‍ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. അന്നത്തെ ചെറിയ ചെറിയ ഫ്രണ്ട്സ് ഗ്രൂപ്പുകളുടെ ഫോട്ടോസ് എല്ലാം കാണിച്ചു. അത് കാണുമ്പോള്‍ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ മഴവില്ല് കാണിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളതുപോലെ ആയിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു എല്ലാരുടെയും മുഖത്ത്.. കഴിഞ്ഞകാലം... അതൊക്കെ ഒരിക്കലും ഇനി തിരിച്ചുകിട്ടില്ല... അതൊക്കെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒരു ചെറിയ ദു:ഖം... എല്ലാരെയും ഒരുമിച്ചു വീണ്ടും കാണാന്‍ കിട്ടിയ ഈ അവസരം... ഇനി എന്നാണു ഇതുപോലെ വീണ്ടും...?

പിന്നെ സമയം കുറേകൂടി കഴിഞ്ഞു ... സമയം വൈകുന്നേരം ആകുന്നു... എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു കൂടിയിട്ടു ഇപ്പൊ 24 മണിക്കൂര്‍ ആകും... ഇതിനേക്കാള്‍ ഏറെ, അന്ന് നമ്മളെല്ലാം 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചുകൂടിയതായിരുന്നു... അതൊക്കെ ഇന്നു ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായി.. ഇനി ഇപ്പൊ ഈ 24 മണിക്കൂര്‍ മാത്രം. ഇനി അടുത്തത് ഒരു ഫോട്ടോ സെഷന്‍ ആണ് എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും റെഡി ആയി. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവിടത്തെ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ഒരുമിച്ചു നിന്നു. ഒരാള്‍ വന്നു നമ്മുടെ ഫോട്ടോ എടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും അവിടന്നും ഇവിടന്നുമായി കുറെയധികം ക്യാമറകള്‍ വന്നു. പിന്നെ അയാള്‍ എല്ലാത്തിലും ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഫോട്ടോ എടുത്തു കഴിഞ്ഞു പോയപ്പോഴും എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു തന്നെ നില്ക്കുന്നു.. എന്തുപറ്റി എല്ലാര്‍ക്കും? ആര്ക്കും പിരിയാന്‍ വയ്യ. ഒരു മടി... ഇനി അടുത്ത പരിപാടി കുടുംബത്തോടൊപ്പം വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവുക എന്നതാണ്.

എല്ലാര്‍ക്കും എന്തോ ഒരു വിഷമം അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.. ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തു... 16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പേ, ഒരു ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം എല്ലാരും പിരിയുന്ന നേരത്ത് ഇതുപോലെ ഒരു വിഷമം എല്ലാര്‍ക്കും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു... പിരിയാന്‍ പോകുന്നതിന്‍റെ വിഷമം. എത്രകാലമാണ് നമ്മളെല്ലാം ഒരുമിച്ചു കൂടി ആഘോഷിച്ചിരുന്നത്.. അതുപോലെ ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസവും... ഇനി എന്നാണു വീണ്ടും ഇതുപോലെ ഒന്നിക്കുക? അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ, സ്വന്തം കോളേജിലെ കൂട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതാകും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിഷമം ഉള്ള കാര്യം... അതൊക്കെ അനുഭവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ... അല്ലെ? അതാണല്ലോ ഈ കോളേജ് ലൈഫ്...

പിന്നെയും സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഓരോരുത്തരായി കരച്ചില്‍ തുടങ്ങിയോ എന്ന് സംശയം.. ടീച്ചേഴ്സിനോട് യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു വിങ്ങല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു... എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. പിന്നെ കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ യാത്രപറഞ്ഞു ഓരോരുത്തരായി തിരിച്ചുപോകാന്‍ തുടങ്ങി.. ഫോണ്‍ വിളിക്കാം എന്നൊക്കെ എല്ലാരും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആരാണ് വിളിക്കുക? എല്ലാരും ജീവിതത്തിന്‍റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുകയാണ്... വീണ്ടും എന്ന് ഇതുപോലെ കണ്ടുമുട്ടും...? ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ ആര്‍ക്കും ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ വയ്യ. എല്ലാരും കാറുകളില്‍ കയറുന്നു, പുറത്തു നോക്കി ബാക്കിയുള്ളവരെ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നു, പിന്നെ പോകുന്നു... ജീവിതത്തിലേക്ക്... കാലത്തിലേക്ക് പോകുകയാണ് എല്ലാരും...

വീണ്ടും ഒരു ഒത്തുചേരല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാരും യാത്രയായി... ഇനിയും കാണാം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ...

Monday, September 22, 2008

ടൂര്‍ എത്തിയല്ലോ...

നമ്മുടെ കോളേജില്‍ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ് ടൂര്‍ എത്തി... ഡല്‍ഹി, മണാലി, കുളു, ഗോവ എന്നീ സ്ഥലങ്ങള്‍ ആണ് പോകുന്നത്.. സെപ്റ്റംബര്‍ 30 ന്.. പക്ഷെ ഒരു കുഴപ്പം... ഡല്‍ഹിയില്‍ ബോംബ്. മണാലിയില്‍ മണ്ണിടിച്ചില്‍.. ഇനി ഗോവയില്‍ എന്താണോ എന്തോ...

എന്തായാലും ഈ ടൂര്‍ അടിച്ചു പൊളിക്കണം... കാരണം നമ്മുടെ ബി.ടെക് കോഴ്സ് ഈ വര്‍ഷം കൂടിയേ ഉള്ളു... പരമാവധി അടിച്ചുപൊളിക്കണം എന്നാണു ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്‍. ഒരു റിസ്ക് എടുത്താണ് പോകുന്നത്.. ഇപ്പൊ ഡല്‍ഹിയൊക്കെ പോകാന്‍ പേടി... എന്നാലും പോകും.. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരുമിച്ചു പോകും.. എന്ത് വന്നാലും ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു നേരിടും...

പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ആണ് ടൂര്‍. അപ്പൊ ഒത്തിരി സഹിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... ല്ലേ? സാരമില്ല.. വീട്ടില്‍ നിന്നും ദൂരെ മാറി സ്വന്തം കൂട്ടുകാരെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു ഒറ്റപ്പെട്ടും മറ്റും കഴിയുമ്പോള്‍ "സഹിക്കുക്ക" എന്നതിനേക്കാള്‍ ഏറെ "അനുഭവിക്കുക" എന്നതിനാണ് പ്രാധാന്യം. അത് അനുഭവിച്ചു 12 ദിവസം കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഇടയിലുള്ള സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ഉറയ്ക്കും... ഇനി പിരിയാനും മടിയാകും... എന്തൊക്കെ വന്നാലും അടുത്ത ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം എല്ലാരും പിരിഞ്ഞല്ലേ പറ്റൂ... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണ് നമ്മുടെ കോളേജ് ജീവിതം... വരുന്നു, ഒന്നു ചേരുന്നു, ആഘോഷിക്കുന്നു, കളിക്കുന്നു, ചിരിക്കുന്നു, പിണങ്ങുന്നു, ഇണങ്ങുന്നു, അടികൂടുന്നു, അവസാനം കണ്ണീരോടെ എല്ലാരും പിരിയുന്നു... സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കൂടുതല്‍ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എല്ലാരും പോകുന്നു... അപ്പോള്‍ ആരൊക്കെ വീണ്ടും പഴയകാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്ന് കാത്തിരുന്നു കാണാം...

എന്തായാലും ടൂര്‍ നന്നായി ആഘോഷിക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞു ടൂര്‍ യാത്രാവിവരണം ബ്ലോഗില്‍ ഇടണം എന്നുണ്ട്... എനിക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ തിരികെ വന്നതിനു ശേഷം യാത്രാവിവരണം ഇടാം... (അതുകഴിഞ്ഞ് നമ്മുടെ എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാട് എന്‍റെ ബ്ലോഗ് കണ്ടാല്‍ ചിലപ്പോ എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലും... എന്‍റെ ഒരു യാത്രാവിവരണം..! ഹമ്പടാ..)

അപ്പോള്‍, ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞു തിരികെ വരുന്നതുവരെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള കാണും.. തല്‍ക്കാലം ബൈ...

Tuesday, September 09, 2008

ഓണം വന്നേയ്....



ഇതാ വീണ്ടും ഒരു പൊന്നോണം കൂടി വരവായി... ഓണം നമുക്കെല്ലാര്‍ക്കും ഒരു അടിപൊളി അനുഭവം തന്നെ... അല്ലേ...? ഓണക്കളികള്‍, ഓണപ്പാട്ട്, ഓണസദ്യ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരുപാടു രസകരമായ അനുഭവങ്ങള്‍... കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള ഒരു 'nostalgic' ഓര്‍മ കൂടിയാണ് ഓണം. എത്രയെത്ര അനുഭവങ്ങളും ഓര്‍മകളും ആണ് ഓരോ ഓണവും നമുക്കു തരുന്നത്...

ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു വലിയ 'അത്ഭുതം' പറയട്ടെ...? കളിയാക്കരുത്... പറയട്ടെ...? നമ്മള്‍ ഓരോ ഓണം ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും നമ്മള്‍ ഓരോ ക്ലാസ്സുകളില്‍ ആയിരിക്കും... നമ്മള്‍ പോലും അറിയാതെ. എന്താ, അത്ഭുതം അല്ലേ?

എന്തൊക്കെ ആയാലും, ഓണം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, മലയാളിയും... അതെല്ലാം എല്ലാര്‍ക്കും അറിയാം. അതൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ബോറടിപ്പികുന്നില്ല... എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ബോറടിപ്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ട്ടമേയല്ല...

എല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍... എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ തീരുന്നതാണോ ഓണം...? ആണോ..? അല്ലേ...? ആണോ...? ഓണം ഒരു 'ഓണം' തന്നെയാണ്.. അത് വര്‍ണിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ ഇല്ലല്ലോ...

അല്ലാ, സദ്യവട്ടങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയോ...? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ ബ്ലോഗ് വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാതെ വേഗം പോയി വേണ്ട പരിപാടികള്‍ ചെയ്യൂന്നേ... ഓണം നമുക്കു കഴിയുന്നതുപോലെയൊക്കെ ആഘോഷിക്കാം. എന്താ..

Monday, September 01, 2008

ലാപ്ടോപ് സിനിമയിലെ പാട്ടു കേട്ടോ...?

എന്‍റെ ജന്‍മം എവിടേയ്ക്കോ... അറിയില്ല.... എന്നാലും എനിക്ക് ചിന്തിച്ചുകൂടാ എന്നൊന്നുമില്ലല്ലോ... ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണ്... എന്തുമാത്രം ദൂരം നാമെല്ലാം സഞ്ചരിച്ചു... എന്തെല്ലാം നേടി... ഒരായിരം ബന്ധങ്ങള്‍... അതിലേറെ എന്നെ മാറ്റിയത് ഞാന്‍ നേടിയ അനുഭവങ്ങള്‍ ആണ്...

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പാട്ടു കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്... "ലാപ്ടോപ്" എന്ന പുതിയ ചിത്രത്തിലെ പാട്ടുകള്‍... ഒരുപാടു നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ആണ് ഇത്രയധികം എന്‍റെ ഹൃദയത്തെ സ്പര്‍ശിച്ച പാട്ടുകള്‍ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്... "ഏതോ ജലശംഖില്‍" എന്ന ഗാനം ഞാന്‍ ഒരുപാടു തവണ കേട്ടു. ഇപ്പോഴും കേള്‍ക്കുന്നു. ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി എനിക്ക് ആ ഗാനം... തികച്ചും ആര്‍ദ്രമായ പ്രണയത്തിന്‍റെ ആവിഷ്കാരം ആണ് ആ കവിത. സത്യത്തില്‍ ലാപ്ടോപ്പിലെ എല്ലാ ഗാനങ്ങളും ഒരു പ്രത്യേക മനസ്ഥിതിയില്‍ ഉള്ള കവിതകള്‍ ആണ്. "ഏതോ ജലശംഖില്‍" വളരെ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു കവിത ആണ്. നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കേള്‍ക്കണം എന്ന് തന്നെയാണ് എന്‍റെ അഭിപ്രായം...

എന്നാലും ആ കവിതയുടെ ഭംഗി കാരണം അതിന്‍റെ വരികള്‍ ഇവിടെ എഴുതാന്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാവുകയാണ്... എന്‍റെ പ്രണയാവിഷ്കാര വികാരഗതികള്‍ എന്നും എനിക്ക് അതീതമായിരുന്നു... ഇന്നും... എന്നെ അത് മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിക്കുകയാണ്...

ഏതോ ജലശംഖില്‍, കടലായ് നീ നിറയുന്നു...
മരുഭൂവില്‍ മഴനീര്‍ത്തും നനവായ് നീ പടരുന്നു...
പറയാനായ് കഴിയാതെ, പകരാനായ് മുതിരാതെ,
തിരതൂവും നെടുവീര്‍പ്പില്‍, കടലാഴും ശ്രുതിയായി...
വെറുതേ.... വെറുതേ...

പാതിരാക്കാറ്റില്‍ ഏകയായ്, പോയ്മറഞ്ഞുവോ സൗരഭം...
ഏറെ നേര്‍ത്തോരീ തെന്നലില്‍, ഉള്‍ക്കനല്‍പൂക്കള്‍ നീറിയോ...
എകാന്തമാം അടരുകളില്‍, നീര്‍ച്ചാലുപോല്‍ ഒഴുകിവരൂ...
ആത്മാവിലെ ഗിരിനിരയില്‍, നിന്നുള്ളിലെ വെയില്‍ വിതറൂ...
ആഴങ്ങളിലൂടെ, നീളും വേരായ് പടരുമോ...

ഏതോ ജലശംഖില്‍, കടലായ് നീ നിറയുന്നു...
മരുഭൂവില്‍ മഴനീര്‍ത്തും നനവായ്...

ശ്യാമരാവിന്‍റെ കൈകളായ്, പേലവങ്ങളീ ചില്ലകള്‍...
ദൂരതാരക ജ്യോതിയാല്‍, കണ്ണുനീര്‍ക്കണം മായ്ക്കുവാന്‍...
കാതോര്‍ക്കുവാന്‍ പ്രിയമൊഴി, ശ്വാസങ്ങളാല്‍ പൊതിയു നീ,
ആരക്തമായി സന്ധ്യകള്‍, സ്നേഹാതുരം മറയുകയായ്,
കാണാമുറിവില്‍ ഹിമമായി നീ വീഴുമോ...

ഏതോ ജലശംഖില്‍, കടലായ് നീ നിറയുന്നു...
മരുഭൂവില്‍ മഴനീര്‍ത്തും നനവായ് നീ പടരുന്നു...
പറയാനായ് കഴിയാതെ, പകരാനായ് മുതിരാതെ,
തിരതൂവും നെടുവീര്‍പ്പില്‍, കടലാഴും ശ്രുതിയായി...
വെറുതെ.... വെറുതെ... വെറുതെ... വെറുതെ

ഈ കവിത കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പരിസരം മറക്കുകയാണ്... ഏതോ അനന്തമായ ഒരു വികാരത്തില്‍ ഞാന്‍ ലയിക്കുന്നു... എന്താണത്..? പ്രണയമാണോ..? നഷ്ടങ്ങളുടെ ഓര്‍മകളാണോ...? എന്‍റെ മനസ്സില്‍ പ്രണയത്തിന്‍റെ ഒരു തുള്ളി നീരെങ്കിലും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകും... അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഈ കവിത എന്നെ വികാരങ്ങളുടെ ഉയരങ്ങളില്‍ എത്തിക്കുന്നത്...

ഈ കവിതകളുടെ സംഗീതം തികച്ചും എടുത്തുപറയേണ്ട മറ്റൊരു പ്രത്യേകത തന്നെയാണ്. വരികള്‍ക്ക് ഇണങ്ങുന്ന, വളരെ സുന്ദരമായ സംഗീതം. എങ്ങനെ നോക്കിയാലും, ഈ കവിത ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ എന്‍റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ അതില്‍ ലയിക്കുകയാണ്... ആസ്വദിക്കുകയാണ്... ഞാന്‍ എവിടെയാണ്...?

Wednesday, June 25, 2008

University results. Just escaped out! Ho!

One day ago my 5th semester university exam results came. For the first time in my B.Tech life, I am getting all-pass in first chance! I became very much happy. But something more that could keep me unhappy -- the percentage. I got only 61.1% for this exam. In past years, my results were not good, I was getting at least one supple in each result. But at that time, my percentage was about 70. But it's a peak off!

However, it's a chance to be calm for me. All maths are over. I was totally afraid of these useless engineering maths! Now, no need to think of that maths subjects!

For all these success, I must thank the one - the power that gave me life. I thank you. I thank you. That power is always in my mind. My mind goes everywhere. I don't like to write more, you know, that power is everywhere.

Also, I must say about another power - the parasite that kept eating me. Now I feel that I am escaped, and I am getting my life back. Living with parasites is a very good experience... you will learn life! Really! And, never jump for such things! My experience says so. Real life experience.

Truly, I am getting something!

Tuesday, June 17, 2008

Haa, after a fortnight, I am back to college!

We had a three weeks study leave in our college. The university says that it is semester leave. Whatever, we got leave... that's all! No need to know more!

Our course is divided in semesters. Our course contains an 8 full semesters. Literally, a semester means 6 months. But for Kerala university, a semester means "2 months of classes and 4 months of exam"... that's all! Our university is interested in youth-festivals, film festivals, elections, strikes etc. more than education. They know how to update the exam fees... but they never update our syllabus! And we, we are the victims for all these. USELESS!

Then, let me tell more about new events in my college. We are having a special timetable for these classes, and all-day lab are there. When we are at home, we feel totally bored. Meeting all of our friends together is a nice feeling... Isn't it? YES! I enjoy now! Back into life...! No, "back into college life!"

Monday, June 02, 2008

Education is not when...

Really speaking, Education is not when you write exams and get full marks. But education is done, when you are able to apply what you have learned in your real life situations. But most education systems here do not encourage you to learn for your life, instead they fool you by compelling you to learn for exams. You are missing the real life!

Start to learn for your life! Make your life!

Saturday, May 31, 2008

Four days of full enjoyment!

Yea, after a long break, I and my friends went to have a nice "break"... We had a wonderful visit to our friends' houses at Trissur and Palakkad. It was a super trip. We enjoyed fully!

On Monday, 26th, we got into train, at night from Trivandrum railway station. We were in general compartment, full of rush.. but we managed to sit comfortably and enjoyed very much. Next day, Tuesday 27th, we launched Trissur railway station, and went to Vadakkumnatha temple. After that, we had a nice visit to Paaramekkaavu temple. Then we had a little breakfast. After, we went for a little shopping at City Centre shopping complex, and bought some cute gifts for our friends... Then we got autorikshaws, and went to Trissur bus stand, and got a Guruvayur bus. From there we had a bus journey to Guruvayur. At about 12.30 we reached Guruvayur. It was very big rush there and the temple will close at 1.00pm. So, we were sure that we would not be able to get in the temple. We had a lunch there. Then shopping, we bought aluva, toys, guruvayur pappadam etc. Then we go to Palakkad, there's Aneesh's house. We reached there by evening.

On Wednesday, 28th, we woke up early and got ready. We had a plan to visit Nelliampathi, a famous hill station there. We caught a cruiser van there, and we left for Nelliyampathi. We had a long journey of about an hour. We enjoyed really. We went into dense forest... it was a nice adventure there. But, our friend Midhun discovered that the forest is full of leeches! We ran for our life! We got out and came back to our van, checked all our body to make it sure that there's no leeches. We were totally frightened! We escaped from there!!! It was a nice experience!!!
Later we escaped from there, we visited Palakkad Fort. It was built by Tippu Sultan, and now it's kept as a historical memorial. That night we stayed at Aneesh's home. We had a plan to visit Anjali's house next day, but we had to change the plan due to some unexpected events.

On Thursday, 29th, we left his house, before that we had a group photo with his amma and achan, and we all were happy.Then we left his house, went to Palakkad bus station. There we had a "great" breakfast - "sharjah". Then we bought some little gifts and got a bus to Trissur. We launched Trissur, it was almost mid-day, so we had a little drink. Then we got another bus to Maya's house. Maya's house is near a lake, named Kanjaani, it's very very very much beautiful place. There I had my ever first journey in boat -- not that engine boat -- "Vallam".... It's really amazing!!! We had a nice lunch there. We ate more that "puzha meen" fry much than rice! We really enjoyed it! After we went to walk. We had a nice walk there. Enjoying all the beauties... Then we got back to her house. There some of us played Uno cards, some of us played chess with Maya's achan. He is a genius chess player, of course, we lost all the games!! Then we had a nice dinner. Chicken curry and Pathiri... Very nice and tasty supper! We will never forget it! Then, we looked at Internet for train to leave to Trivandrum. The train would arrive at Trissur at 7.45am, and we must leave Maya's house by 6.20am. So, all we decided not to sleep. But as time passed, one by one fell into sleep. Finally, I fell into sleep by 2.30am.

On Friday, 30th, we woke up early morning, at 5.00am, and we had a quick refreshment, just brush only. We had to leave there immediately, and got no time to have a group photo with all together. We left her house at 6.15am, and we had to catch that bus within 5 minutes. wonderfully, we could catch the bus by a just-miss chance! We all got in the bus, and got at Trissur railway station. There we got tickets to Trivandrum, in sleeper class. All our plan was to sleep in train. But when the train came, we got no seats. After a long search, we got seats, and all our jumped on to the births. There we had Uno cards play above that births! Later at Kottayam, we had all our seats empty. We got in there. There all we together enjoyed very much. At about 2.30, Train reached Varkkala, and Ajith dropped there. Then at about 3.00, we reached Pettah railway station. I, Dileep, Subash snd Jipu get down there. Vishnu Menon, Midhun, Aravind, Aswin ans Ans were got at Thampanur. There ends our trip!

All we really enjoyed this trip very much. It was a good experience. We had a nice journey. We will never forget it!

Saturday, May 17, 2008

Series tests are coming... Time to sharpen my memory power.

My third series tests are coming in wild... It's the time for me to sharpen my memory power. No need to sharpen my brain processing power. If you think that I already have enough mental processing power, and no need to improve it, then you are wrong! Because I mean, no mental processing power is needed to study Kerala University B.Tech...! All what you need is simply the memory power.

The syllabus is full of theory subjects. There're only a few subjects, which requires the mental processing power of the student. The "Software Project Management" (SPM) of semester 6 is an example. The teachers teach the subject, we take lucture notes and study (sorry, by-heart) from text books. And, we memorise all them, and at the time of exam, we write it, then throw it away! So, all what we use is our memory power. We learn nothing from the subject... We learned it only for getting marks. (Another question: Did Bill Gates learned SPM for making the Microsoft Corporation... and making it successful for more than 25 years...?)

Totally, the BTech CS here is just for making a certificate that "the student is eligible to be an engineer" while the course can actually NEVER make successful engineers. The totall course must be re-constructed with more practical sessions, less but not least useful theory sessions etc. But when will they make it...? Why we wait and see...? Hm...

Totally, the politicians and the out-dated law and order systems here will never make the syllabus better... They are interested in making money...! Bad!

Oh..! Time's going on... It's my time to memorise more...!! going on...!

Friday, April 25, 2008

The Examination systems are Bad IN INDIA.

In India, the whole examination systems are bad. They never do examinations for checking out what we can do with the lessons that we had learned in the classes. They just want to know how we memorise things, how we organise them in memory etc. They all are concerned about memory power of a student.

Next, the way that they give marks -- it's never going to change in India. I will explain -
Suppose a theory paper exam. It's out of 100 marks. There are 3 essays, each of 20 marks. Even if we copy everything directly from the text book (just suppose!), we will not get full marks. That's, even if we wrote the essays better than the best, the maximum mark that's given is 17. They will never give full marks. Then, what's the place of "20" marks? If the maximum given is 17, why they make questions out of "20" ? That's, effectively we are writing exams for only 100-(3x3)=91 marks! They are redusing some marks for "this and that", and effectively, we are writing only for 90 marks. What is the significance of the "extra 10" marks..? Useless! Totally, we waste our energy, time and everything for the marks which dont exist!

Next -- the third -- how they evaluate our papers. The chief-examiner makes a key pattern. All keys are taken from text books -- the same old text books. There's nothing updated.
Suppose, there's a question on dynamic databases. The students are supposed to write the "punched cards", "tapes", "sequential files", "indexed files" etc. If any students write everything about XML, he is out! That's, XML is not in the key. So that student is out only because he had written about the known most easy, portable, stable, robust, fast, reliable and LATEST technology of dynamic database.

So, if you think that you can go to heights by studiying in India, you are totally crazy! Get out of here! Go from here! Get good education! Make your life better!

Wednesday, April 16, 2008

We born creative, but education ruins us.

I and my classmate Subash went to Lourdes Matha College, Kuttichal, for participating in Unify '08, an one-day technical symposium conducted by CSI and CS department. We participated in Debugging contest and Web designing. We got Second prize in web-designing contest.

Actually, all we study in our syllabus is truely ruin the creative power in us. We are never supposed to think creatively in this education system. All we want to do is, just memorise things, and copy down it to exam sheets. The examiners evaluates our sheets according to what we had written in the paper. There's no place for creativity. The education system in India really destroys the creative power of students... and generations.

The emerging technologies today are increasing our creative skills. For example, HTML. We can use HTML to produce variety of artistic pages, good-looking pages and official designs. There we must think creative. Also we are thus increasing the thinking/creative power in us.

But in our syllabus, for example, if we study C, we have to by-heart some pre-fixed programs like bubble sorting, binary search etc. The exam questions will be to write the code for 'Bubble sort'. Everyone can write, but, the only thing that works there is our memory. No part for intelligence here. So, we must re-define our education systems. We must develope creativity.

There's no updation for the higher-education syllabus. IT field changes in each day, precisely, each hour. But, our syllabus is updated every 5 year only. They say that they 'update', but nothing is added to the syllabus. Instead, the books or titles are changed. The new title may include some info about new technologies, but we dont need to study it! What a waste system!

So, if we plan to be better in our career, go for self-learning. You will never reach the heights if you study the university syllabus only. If you self-master the emerging technologies, you can reach heights. The so-called "Multinational companies" in India are really losing their revenue in bad business! I promise..., within 5 years, they will learn what is Indian education and what is real knowledge!

Monday, April 14, 2008

Happy Vishu to everyone!


Each and every year passes... Many many good events, many many memories to cherish...
Wherever we reach in life, whatever we do in life, we remember our nostalgic, favorite festivals always!

നന്മയുടെ ഒരായിരം വിഷു ആശംസകളോടെ, നാളെയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ഒരു വിഷു ദിനം കൂടി കടന്നുപോകുന്നു ....
H a p p y V i s h u !


I wish you all to have a great days coming.

Monday, February 18, 2008

I enjoy these days in college...

The days in my college has come, that we are going to the end of the courses... It's very hard to leave the college... This is our favorite place... We love this place very much...

As we all know, every time we get into a new institute, there are many unknowns. We are different, from different places, different cultures.... But, throwing all that away, we are joining in celebration and unity... But all the joys will come into us only by third year... Because, by the third year, we all know each other well, perhaps, we would have visited the houses of our friends... The bond between friends increases, and, the difference of boy-girl is not there. All are just good friends... We all share our memories, problems, happiness each other...

"We love to be all together!"

...But we expect that the destiny will allow us.
Of course, we must have to leave the college by 2009. But, we would like to leave by enjoying maximum. We want to be happy always... I think everyone should be united back after leaving the campus... A "reunion".... The re-union for the celebration of memories....

"God, let the destiny be with us... Destiny, let us be alltogether... We love it..."

Friday, February 15, 2008

We started hardware classes!

Yes, in our college, we have hardware add-on course too!
Really, there was a choice for add-on course. Either CCNA or Hardware.

CCNA is a CISCO certification course, which should cost around Rs. 12000 here in Kerala. CCNA is Cisco Certified Network Administrator. It includes all about Networking, and administration of networks. But the only problem is, we dont get a CISCO certificate.

In Hardware course, we have to study all the hardware basics, sothat we can move on to the A+ certification. Also, the hardware course gives us the college certificate. That's enough.

___Why should we have to study add-on?___
Really, the Kerala University BTech Computer Science syllabus is hugely out-dated and a big-waste. We have no new technologies after 2000 to study in. There's no word "LINUX" anywhere in the syllabus. It is very much clear that the tomorrow's world is going to be developed and run under the Linux variants, rather than Windows. But the University is crafting their students without teaching them what they really need, and, producing a large number of out-dated, brain-less so-called 'Computer Engineers'... By this time, I remember the words of Morpheus, in the film The Matrix, and should be like... --
"The University syllabus is something that is pulled over your
eyes, to make you blind that you unable to see the real world."
YES! OUR EDUCATION SYSTEM, SYLLABUS, All ARE WASTES!!

So, our college management have decided to start an add-on course in the Hardware field. Networking also included.

I selected hardware, but I know, CCNA is having much better scope, but I dont like to study it without getting a certificate.

"Hardware makes the software run. Sofware designs the Hardware" - -- That's all!

Monday, February 11, 2008

I got my MotoYUVA W230 and vodafone!

I got my new MOTO YUVA W230 mobile handset on Feb.8!
It's a wonderful mobile available at this price. I cost Rs.2,900/- for this at Trivandrum.
It's most beautiful speciality is -- it has a memory expandable upto 2GB ! It uses microSD technology card. I got a 256MB card with the phone.

This is the best Music phone that's available at this price in India. If we are to buy a music-phone with a reasonable memory, we must have a minimum of Rs.5000/- on hands... But, Moto YUVA only costs near 3000!

It has an in-built speaker, producing high, clear voice. It comes with in-built stereo FM radio. Now-a-days, the demand for FM handset is increased in Kerala, as there comes many new FM radio stations.

There are some cons also - There's no wireless connectivity - I mean, no Infrared or Bluetooth.
Also, FM is stereo, but we cannot feel the stereo well. No voice recordind is there, and no Equaliser for music-player.

The name 'YUVA' is in India only.. It's original name is 'W230'. It's launched here by this feb. only.

I love my phone!!

ALSO, I gotta my vodafone!!

I got my vodafone connection also! I chose the number. My number starts and ends in 9, also, the number is a multiple of nine. I was looking for it!! And exactly I got it!!

Thursday, February 07, 2008

It's raining in this February mid-day!

Yea, simply raining in this february, even in the mid-day!
It was not a huge rain, but was enough to keep the nature cold and beautiful.
It was very hot out there these days... All grasses in my fields were dried, and was in thirst for water. Today, by 11 am, we got a small sprinkle-rain here...

It's a new rain, sothat the aroma of the earth got high. It's a pleasent smell... Sometimes we feel like to eat some soil!

My Ma says that we should not wet on the first rain. Because, there may be accumulated bacteria, virus etc. in atmosphere. When the first rain comes, the rain brings all the micro-organisms down to earth... They can make many diseases too! So, i kept inside my home. And I am waiting for the next rain... I wanna bath in rain!!

Wednesday, February 06, 2008

The World is changing day-by-day!

Yes, the world is undergoing in a rapid change... Technology changes... Lifestyle changes... Everything changes....

Here in technology, the major developements taking place in the field of Web-Application developement. Now, Google replaces a complete office solution (excluding DBMS) through Web-Applications. There's a Mailer, Spreadsheet, Multimedia space for every individual, and there's an uncountable number of Google web-services...

NO doubt that tomorrows world is going to be ruled by Web-Application systems!

I decided to clear my blog and have a fresh-start. I would like to reflect my ideas and views through my blog.

Tuesday, January 01, 2008

my malayalam posts

എന്‍റെ മലയാളം ബ്ലോഗിങ്ങ്...

To Read Malayalam posts, you must have an Unicode supporting OS & Browser. (Windows XP SP2 and Linux Supports Unicode. Mozilla Firefox and Internet Explorer Supports Unicode)

Follow these steps to install Malayalam font:

1. CLICK HERE to download the Malayalam unicode font Anjali Old Lipi to your computer.
2. Go to the Fonts folder: My Computer> C> Windows> Fonts ( OR Start > Run and type "fonts" without quotes)
3. Then to add font, go to: File> Install New Font. Then show the path of the Anjali Old Lipi, that you downloaded earlier. (OR Copy & Paste the downloaded font file to this folder)

INTERNET EXPLORER USERS
4. Start Internet Explorer
5. Go to: Tools> Internet Options> Fonts> Select Malayalam in Language Script> Select Anjali Old Lipi in Webpage Font
6. Click OK and OK.

MOZILLA FIREFOX USERS
4. Start Mozilla Firefox
5. Go to: Tools> Options> Content> Select Anjali Old Lipi in Fonts & Colors
6. Click OK

GOOGLE CHROME USERS
4. Start Google Chrome
5. Click the spanner image at the right top corner and go to Options> Minor Tweaks> Change Font And Language Settings> Select Anjali Old Lipi in Fonts and Encoding
6. Click OK, Click Close.

7. Now you can read the Malayalam in your browser.

എവിടെ ആയിരുന്നാലും എന്‍റെ മാതൃഭാഷ മറക്കാനൊക്കില്ലല്ലോ.. ഞാന്‍ കുറെ പോസ്റ്റുകള്‍ മലയാളത്തില്‍ ആണ് എഴുതിയത്.. മനസ്സിലെ വികാരം തുറന്നു പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ മാതൃഭാഷ തന്നെയാണ് നല്ലത്... അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവയെല്ലാം മലയാളത്തില്‍ എഴുതിയതും...

(നിങ്ങള്‍ക്കും മലയാളം ടൈപ്പ് ചെയ്യാം കേട്ടോ... Google Indic Transliterator ഉപയോഗിച്ചു മംഗ്ലീഷ് ടൈപ്പ് ചെയ്‌താല്‍ മതി... മലയാളം കിട്ടും... അതിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ...)

(എന്തെങ്കിലും കമന്‍റ് എഴുതിയേക്കണം കേട്ടോ...!)

Happy New Year!

I wish all of you a Happy, Colorful New Year!
Let's hope this year that this one will be a good one in our life....